نقدی بر انگاره باورمندی شیعیان به تحریف قرآن کریم در پرتوی اندیشه اصولی امام خمینی و محقق خوئی

مسئله تحریف قرآن یکی از مسائل چالشی و جنجال برانگیز در طول تاریخ اسلام بوده که تا امروز نیز تب و تاب آن پابرجا است. تاکنون آثار علمی و پژوهشی متعددی در موضوع نفی وقوع تحریف در قرآن از سوی علمای امامیه به رشته تحریر درآمده است؛ لیکن اثری که بر آراء اصولیان امامیه در این مسئله تأکید داشته و نظر موافقان وقوع تحریف را نیز پوشش دهد، تألیف نشده است. جستار حاضر با به کارگیری روش تحلیلی- توصیفی و با تمرکز بر آثار اصولیان امامیه، درصدد شناسایی باورمندان به تحریف و نافیان آن از میان اصولیان امامی مذهب بوده و آنگاه به نقد این باور در پرتوی اندیشه‌های دو فقیه و اصولی عظیم الشأن، رهبر کبیر انقلاب اسلامی، امام خمینی(ره) و آیت اللّه العظمی سید ابوالقاسم خوئی(ره) اهتمام ورزیده است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که برخلاف نظر مشهور که باورمندی به تحریف قرآن را صرفاً به اخباریان شیعه نسبت می‌دهد، جمعی از اصولیان سرشناس شیعی نیز قائل به تحریف قرآن - در حوزه نقیصه و کاستی - هستند؛ هرچند که ایشان وقوع چنین تحریفی را مانعی بر سر راه حجیت ظواهر کتاب نمی‌بینند. از منظر امام خمینی و آیت اللّه خوئی، دیدگاه منتخب محققان عامه و خاصه و علمای معتبر فریقین، عدم تحریف قرآن است و فساد باور به تحریف قرآن، واضح‌تر از آن است که بر عقلاء پوشیده بماند.