نقش هوش مصنوعی در تشکیل عقد و ایجاب و قبول در حقوق بین الملل و ایران

هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری‌های نوین، به‌تدریج در حوزه‌های مختلف علمی از جمله حقوق نفوذ یافته و تأثیرات قابل توجهی بر ساختارها و فرآیندهای حقوقی بر جای گذاشته است . از جمله مفاهیم بنیادین در حقوق قراردادها، بحث ایجاب و قبول به‌عنوان ارکان اصلی تشکیل قرارداد است. با ورود فناوری‌های نوین از جمله هوش مصنوعی به عرصه تنظیم و اجرای قراردادها، این پرسش مطرح می‌شود که آیا می‌توان چنین سامانه‌هایی را به‌عنوان یکی از طرفین عقد، واجد نقش حقوقی دانست؟ نتایج پژوهش نشان می‌دهد که پذیرش نقش مستقل هوش مصنوعی در ایجاب و قبول و تشکیل عقد، تحت شرایطی در برخی از نظام های حقوقی پذیرفته شده است. این پژوهش به دنبال بررسی چالش‌های حقوقی ایجاب و قبول مبتنی بر هوش مصنوعی، با نگاهی تطبیقی به قوانین داخلی ایران و اسناد بین‌المللی انجام شده به صورت تحلیلی- توصیفی با ابزار کتابخانه ای تلاش دارد تا راهکارهایی برای انطباق مفاهیم سنتی حقوق مدنی با تحولات نوین فناوری در حوزه هوش مصنوعی ارائه نماید.