تفکیک حقایق از اعتباریات که چندی است به صورت جدی در حوزههای علمی مورد بحث قرار گرفتهاست از لوازم بسیار مهم عدم اختلاط قواعد و روشهای علوم متفاوت – خصوصا فلسفه و اصول فقه – با یکدیگر است. این بحث در زمان شاگردان محقق خراسانی (ره) – مانند محقق اصفهانی (ره) - به صورت گسترده در حوزه نجف مطرح شد و پس از آن در قم با تلاشهای علامه طباطبایی، صورتبندی کاملی یافت. مرحوم امام خمینی (ره) نیز به صورت گسترده در علم اصول فقه و علم فقه از آن بهره جست. این نوشتار که بر تفکیک حقیقت و اعتبار در نظام اجتهادی امام خمینی (ره) و نقش آن در استنباط متمرکز است.امام خمینی (ره) تفکیک گستردهای میان امر حقیقی و امر اعتباری صورت داده است. ایشان تقریبا در تمامی نقاط علم اصول به این تفکیک پایبند مانده و در ضمن این مباحث نظریه خود در باب اعتبار را نیز تقریر کردهاست. ایشان آسیب ورود مباحث حقیقی به امور اعتباری و عرفی را بسیار جدی دانسته و به همین دلیل ساحت اصول را به عنوان مقدمه و سپس ساحت فقه را به عنوان نتیجه متمرکز بر تحلیلهای اعتباری دانستهاست. این نوشتار، نگاهی به این تلاش علمی حضرت امام خمینی (ره) است.
آفاق فقاهت