نظریهی روح المعنی در سنت تاریخی خود، بیشتر با رویکرد حکمی و عرفانی تقریر شده است و در آثار تفسیر عرفا و حکما بازتاب یافته است. این نظریه با تقریر حکمی و عرفانی مورد ملاحظه علمای اصول واقع شده است اما مقبولیت چشم گیری نیافته است. علت اصلی عدم اقبال اصولیان به این نظریه، ناسازگاری تقریر حکمی آن، با عرف و فهم عقلایی از الفاظ است. در دوره ی معاصر، مرحوم امام خمینی و مرحوم علامه طباطبایی تلاش کرده اند تقریری عرفی و عقلایی از این نظریه ارائه دهند و آثار چشم گیری را در تفسیر قرآن برآن مترتب سازند. این یادداشت تلاش دارد تقریر مرحوم علامه از نظریه روح المعنی را از آثار ایشان استخراج نموده و کاربست آن را در تفسیر شریف المیزان پی گیری نماید.
آفاق فقاهت